باب حدوث الأسماء در اين باب ، كلينى دربارهء نام‌هاى خداوند ، رواياتى را از اهل بيت عليهم السلام و با استشهاد از قرآن نقل مىكند . براى نمونه ، امام صادق عليه السلام فرمود : خداى - تبارك و تعالى - ، اسمى آفريد كه صداى حرفى ندارد ، به لفظ ادا نمىشود ، تن و كالبد ندارد ، به تشبيه موصوف نمىشود ، به رنگى آميخته نيست ، ابعاد و اضلاع ندارد ، حدود و اطراف از او دور گشته ، حسّ توهّم‌كننده ، به او دست نمىيابد . خداى ، آن را يك كلمه تامّ قرار داده ، داراى چهار جزء متقارن كه هيچ يك ، پيش از ديگرى نيست . سپس سه اسم آن را كه خلق به آن نياز داشتند ، هويدا ساخت و يك اسم آن را نهان داشت و آن ، همان اسم مكنون و مخزون است . و آن سه اسمى كه هويدا گشت ، ظاهرشان « اللَّه » تبارك و تعالى است ، و خداى سبحان براى هر اسمى از اين اسما ، چهار ركن مسخّر فرمود كه جمعاً دوازده ركن مىشود . سپس در برابر هر ركنى ، سى اسم كه به آنها منسوب‌اند ، آفريد كه آنها رحمن ، رحيم ، ملك ، قدّوس ، خالق ، بارى ، مصوّر ، حىّ ، قيّوم ، بى چُرت و خواب ، عليم ، خبير ، سميع ، بصير ، حكيم ، عزيز ، جبّار ، متكبّر ، على ، عظيم ، مقتدر ، قادر ، سلام ، مؤمن ، مهيمن ، مُنشىء ، بديع ، رفيع ، جليل ، كريم ، رزّاق ، زنده‌كننده ، ميراننده ، باعث و وارث ، است . اين اسما ، با اسماى حسنا تا 360 اسم ، كامل مىشود و فروع اين سه اسم هستند و آن سه ، اركان‌اند و آن اسم مكنون مخزون ، به سبب اين اسماى سه گانه ، پنهان شد . اين است معناى قول خداوند - جلّ على - : « قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى » ؛ « 1 » بگو : خدا را بخوانيد ، يا رحمان را بخوانيد ؛ هر كدام را بخوانيد ، نام‌هاى نيكويى از اوست .

--> ( 1 ) . سورهء اسراء ، آيهء 110 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 152 .